Medycyna Chińska I

Opis przedmiotu

Medycyna Chińska należy do najstarszych w historii świata. Znajdujemy w niej wiele wspaniałych wskazówek i analiz, niezwykle użytecznych również dzisiaj. Filozoficzne podstawy medycyny chińskiej są komplementarne do medycyny zachodniej. Ta zaś, afirmując farmakologiczne, chirurgiczne i “stechnicyzowane” leczenie, głównie objawów chorobowych bywa coraz częściej bezsilna, szczególnie w odniesieniu do tzw. chorób cywilizacyjnych. Wydaje się oczywiste, że coraz bardziej potrzebujemy uzupełniania medycyny, bazujących głównie na objawach, o wiedzę, która kładłaby nacisk na profilaktykę, wczesną diagnostykę; była bardziej ludzka i łatwiejsza w stosowaniu. Medycyna Chińska w pełni zaspokaja tę potrzebę i stąd też tak ogromne nią zainteresowanie. Jest jednak rzeczą charakterystyczną, że poznając tajniki medycyny chińskiej mamy do niej podejście typowo “zachodnie” tzn. mechaniczno-redukcjonistyczne. Nie mamy czasu na studia dogłębne. Interesują nas ścisłe recepty, konkretne reguły. Większość lekarzy sprowadziła medycynę chińską do akupunktury. Znane są przypadki gdy po tygodniowych kursach akupunktury prowadzone są jeszcze z atlasem w ręku samodzielne terapie – nic dziwnego, że nieskuteczne. Z mojego doświadczenia w stosowaniu medycyny naturalnej wynika, że nie można do niej podchodzić jak do jeszcze jednej, trochę innej, technologii medycznej. Jest to zdecydowanie, zdecydowanie coś więcej. Wszystkie klasyczne pisma poświęcone medycynie chińskiej podkreślają związek jaki istnieje między zdrowiem człowieka a sposobem odżywiania, rodzajem aktywności, nastawieniem duchowym, filozofią życia oraz całym środowiskiem. Żadnego aspektu ludzkiego życia nie można rozważać w oderwaniu od innych. Aspekty biologiczne, psychologiczne i duchowe były widziane jako połączone w jedną całość. W takim ujęciu lekarz był uważany za doradcę i nauczyciela, który potrafił wskazać przyczynę choroby, a także zaproponować zmiany stylu życia, które mogłyby usunąć źródło narastającego problemu.